ΜΥΘΟΒΡΑΧΙΕΣ

Πώς προέκυψαν οι «μυθοβραχίες»
Μερικά πράγματα στη ζωή μας προκύπτουν τυχαία. Ασχολούμενος με την επεξεργασία φωτογραφιών βράχων στον υπολογιστή μου, ανακάλυψα ότι διπλασιάζοντάς τις συμμετρικά με την τεχνική του καθρεπτισμού, σε κάποιες από αυτές παρουσιάζονταν παράξενες μορφές. Αυτό, μου προκάλεσε έναν στιγμιαίο φόβο, αλλά και το ενδιαφέρον να ερευνήσω πιο σοβαρά το φαινόμενο, με αποτέλεσμα εδώ και ένα χρόνο να αναζητώ και να φωτογραφίζω βράχια γύρω από την Κοζάνη. Σ’ αυτές τις φωτογραφικές μου περιπλανήσεις, βρέθηκα σε σημεία της περιοχής πολύ ιδιαίτερα Εντόπισα παράξενους τεράστιους βράχους σε σημεία που δεν μου φαινόταν εντελώς φυσική η παρουσία τους, εγκαταλειμμένα λατομεία με σπασμένες κοτρόνες που κάποιος επέστρεψε στο φυσικό τους περιβάλλον, μυστικές λίμνες σε χαράδρες και βράχους που είναι αδύνατο να υποψιαστείς την ύπαρξή τους ξεπροβάλλοντας από το πουθενά.
Οι μορφές και τα όντα που προκύπτουν από τη συμμετρία της εικόνας τους εναρμονίζονται απολύτως με την ελληνική μυθολογία περί Τιτάνων, Γιγάντων, Κυκλώπων και Εκατόγχειρων. «Η Γη όσο και αν παρακαλούσε τον Ουρανό να αφήσει τα παιδιά της, αυτός της απαντούσε ότι "δεν ήθελε παιδιά τέρατα"! Και άλλα παιδιά να γεννούσε, σκεφτόταν, την ίδια τύχη θα είχαν κι αυτά...θα τα πετούσε στα Τάρταρα !»
Η ενασχόλησή μου με τους βράχους με έκανε να καταλάβω το πόσο ευάλωτος και μικρός είμαι απέναντι τους, σαν άνθρωπος, σαν ιστορία, σαν ύλη. Κάποιες φορές έχω την αίσθηση ότι σε ανταπόδοση του χρόνου που τους αφιέρωσα αποφάσισαν να μου δωρίσουν αυτές τις ενδιαφέρουσες εικόνες που κρύβουν μέσα τους!


Βρεττάκος Αλέξανδρος




How did “The myths of rocks” came to light




Sometimes life can be just accidental. As a matter of fact that’s how I started my portfolio concerning shapes of rocks. Spending hours in front of my computer screen, I found out, with the help of symmetry, that some photographs could hide strange mythological shapes. It was that particular moment when I felt both an instantaneous fear but at the same time an interest to go on by photographing rocks around my city of Kozani. Through this photographical trip I had the chance to come across areas with special interest, areas which were magical.
I was able to see huge rocks being located in totally unnatural spots, abandoned quarries like wounds of mountains that were never healed, broken stones being returned to their natural environment and then treated by the rain as a mother who cares about her children, and hidden lakes in ravines or hills that can’t be easily seen.
All these shapes which occur through symmetry can be totally harmonized with the Greek mythology concerning Titanes, Giants, Cyclops and Ekatochires. “No matter how hard earth was begging sky to let her children free, his answer was that he didn’t want any monsterous children, Even if she would gave birth to more children, they would have the same fate…he would throw them to Tartara!”
When I started looking at these rocks I found out how vulnerable and small I am towards them, as a human being, history and material. There are times feeling that these rocks have offered me those spectacular shapes as a reward to the time I offered them.

Vrettakos Alexandros


Κείμενο για τις Μυθοβραχίες απο τον ποιητή και συγγραφέα Βασίλη Καραγιάννη

Οι ηλικιωμένοι βράχοι που προσπερνάς κάθε μέρα ουδέτερα σχεδόν, αφημένοι κι αμετακίνητοι στην αιώνια μοναξιά τους, υφιστάμενοι μόνον τις διαστολές και συστολές του χρόνου και των καιρών, σε σταματούν τώρα ως εξ ενστίκτου. Νομίζεις πως γυαλίζουν από την συγκίνηση της βροχής και τη λάμπουσα θαμπάδα των νερών της πέτρας, που ενηλικιώθηκε σε χρόνους φωτός και στους τρόπους των άφρονων γεωλογικών εκρήξεων.
Προσεγγίζεις προς τη δημιουργία τους όπως σου φανερώθηκε σε πρώτη κι οριστική (οριστική;) φάση από τον φυσικό Δημιουργό. Ρυθμίζεις και καδράρεις τα ενσταντανέ με την μικρή σου μηχανή παντός καιρού.
Για να ακολουθήσει η Αποκάλυψη.
Η σχάση του ατόμου δημιουργεί την κοσμική έκρηξη• ο διπλασιασμός των μονοκύτταρων στη βιολογία των όντων το νέο είδος. Εκεί ακριβώς που χωρίζονται ή και που ενώνονται τα δύο όμοια των βράχων, στην εμφάνιση ή στην δοκιμή επί της οθόνης, με τη νοητή φωτογραφική γραμμή, το νέο είδωλο που προκύπτει είναι από την απόσταξη του αρχικού ασύμμετρου αλλά έντεχνα φωτογραφικά συμμετρικού.
Την ψυχή τους νομίζεις πως βγάζουν οι βράχοι αυτοί στις μορφές που σου αποκαλύπτονται εύγλωττα ή περίτεχνα συγκαλυμμένα, με μια ολοφάνερη ποιητική προέκταση.
Ποιές και πόσες άλλες άραγε πολυδιάστατες διαστάσεις του τυχαίου υπάρχουν δίπλα μας εγκλωβισμένες να ζητούν τη λύτρωσή τους, καθώς διατελούν φυλακισμένες στους βράχους της προμηθεϊκής τους, συμπαντικής νομοτέλειας;
Ποιος αυτός που αποκάλυψε τις μορφές, κρυμμένες στο απόρθητο κέλυφος των βράχων, να ξεπηδούν, μήπως κι αναβλύζουν, όπως το βιβλικό νερό καθώς χτυπούσε τις πέτρες της ερήμου με τη ράβδο του ο Μωυσής ή οι ασκητές στα αυχμηρά τοπία της θείας τρέλας τους βαρούσαν τις βακτηρίες και ξεπηδούσαν πηγές και αγιάσματα. Τώρα ο φωτογράφος πατά το κουμπί της μηχανής και λύνεται το μυστήριο. Οι βράχοι κρύβουν υπάρξεις που φωνάζουν μέσα από τη θαμπή τους ορατότητα. Αλλά αυτόν του προκύπτει Δημιουργία.
Καθώς τους κοιτάς νιώθεις να σε παρατηρούν απλανώς μεν αλλά και με ένα αδιόρατο, υπαρξιακό ερωτηματικό.
Πάσχουν από την άχρονη, ασάλευτη ύπαρξη τους, («Είμαι άρρωστος, πάσχω από ύπαρξη», Ν. Καρούζος), την οποία όμως θα ‘ρθει να διακόψει, όπως ο έρωτας διακόπτει την παραγραφή των σωμάτων, η ματιά του καλλιτέχνη που τους ανακάλυψε σ’ αυτό το πολύτιμο, λατομείο του πρωτοφανούς, εικαστικού, φωτογραφικού πράγματος, όπου εγκαρτέρευαν μορφές μιας ενσυνείδητης πραγματικότητας αλλά και ουτοπίας εκ του ασυνείδητου, αναδυόμενης.
Έτσι θα δώσει κίνηση και ζωή στους βράχους ο «Βραχοποιός» Αλέξανδρος Βρεττάκος, εντελώς φωτογράφος στην νυν και αεί ζωή του.

Β.Π. Καραγιάννης