Η εμμονή μου να φωτογραφίζω κάθε χρόνο τις παραδοσιακές αποκριές της περιοχής μου με έβαλε σε σκέψεις ώστε να μπορέσω να συνειδητοποιήσω από πού προέρχεται αυτό το αστείρευτο πάθος μου. Αντίθετα αδιάφορες φωτογραφικά μου είναι οι άλλες αποκριές τύπου Πατρών και άλλων ελληνικών μεγαλουπόλεων που χάρη των δυτικών επηρεασμών διασκέδασης, της εμπορευματοποίησης και της παγκοσμιοποίησης έχασαν τον αυθεντικό τους χαρακτήρα.
Τις αποκριές οι παλιοί συνήθιζαν να λένε « του σακάκι ανάπουδα και όξου!». Σε αυτές τις λέξεις για μένα περικλείεται όλο το νόημα του καρναβαλιού. Από τους συμμετέχοντες η αποκριά απαιτεί αποφασιστικότητα και διάθεση για μεταμόρφωση. Μεταμόρφωση γρήγορη και ευρηματική με υλικά που έχουμε δίπλα μας. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η ασαφής ταυτότητα των καρναβαλιών που τελικά προκύπτουν από τέτοιες επιλογές. Τους σοβαρότερους των κυρίων μπορεί να συναντήσει κανείς σε παραδοσιακά καρναβάλια, να αυτοσαρκάζονται και να υποδύονται ρόλους γυναικών, γριών, παιδιών, ξωτικών, και άλλων. Νομίζω ότι η μεγάλη δύναμη του παραδοσιακού καρναβαλιού είναι η απόλυτη δημοκρατικότητα που προσφέρεται μέσω της μεταμόρφωσης των ανθρώπων. Σε αυτό δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, πονηροί και αθώοι , όμορφοι και άσχημοι, δυνατοί και αδύνατοι.
Βρεττάκος Αλέξανδρος
