ΒΟΣΚΩΝ ΣΥΝΑΞΙΣ

Στα έργα των ανθρώπων, τα υλικά κατασκευής τους προδιαγράφουν την αντοχή τους στον χρόνο. Όταν αυτά έχουν ιδιαίτερη μορφή, τους προσδίδεται και καλλιτεχνική αξία. Αν είναι και ενταγμένα στο χώρο που παρουσιάζονται, τότε αποκτούν ζωή. Αυτό συνέβη με τις κατασκευές της Δώρας Δάλλα Ζήγρα.
Μια ευχάριστη έκπληξη περιμένει τον περιπατητή ανηφορίζοντας τον δρόμο για το βουνό έξω από το χωριό Λευκοπηγή. Αφού συναντήσει κανείς το παράξενο σταυροδρόμι της Αφροδίτης* και στρίψει αριστερά στην απότομη ανηφοριά, αποζημιώνεται μερικές δεκάδες μέτρα παραπάνω από το θέαμα ενός εξωπραγματικού τοπίου. Τέσσερα γιγαντόμορφα όντα ξεπροβάλουν στα αριστερά του δρόμου ακίνητα με ανοιχτά τα χέρια. Αμέσως σου δημιουργείται η επιθυμία να πας κοντά τους και να εξερευνήσεις αυτές τις βραχώδεις κατασκευές που η στάση τους άλλοτε υπονοεί ότι θέλουν να σε συνθλίψουν και άλλοτε να σε αγκαλιάσουν. Στο χώρο γύρω-γύρω διάσπαρτοι χαμηλοί βράχοι , συμπληρώνουν το απίστευτο σκηνικό ενός επιδαπέδιου φυσικού πάζλ με απόλυτα αναλογικές αποστάσεις μεταξύ τους. Μια μικρή ομάδα δένδρων, με την μορφή ενός μπουκέτου αγριολούλουδων, συνυπάρχει κοντά στις γιγάντιες μορφές που τελικά αποκαλύπτουν ψιθυριστά τη μυστική τους ταυτότητα. « Είμαστε βοσκοί που χορεύουμε κοντά στο χωριό μας, κοντά στην φύση μας…»

Βρεττάκος Αλέξανδρος